Preminuo Nebojša Popov

U četvrtak uveče u Zrenjaninu, u 76.godini života preminuo je sociolog, osnivač “Republike”, angažovani intelektualac i antiratni aktivista Nebojša Popov

Rođen je 1939. godine u Zrenjaninu gde je završio osnovnu i srednju školu, diplomirao je na Pravnom fakultetu u Beogradu, a doktorirao na Filozofskom fakultetu u Zagrebu 1976. godine.

Po završetku studija zaposlio se na Radničkom Univerzitetu “Đuro Salaj”, gde se do 1969. godine bavio obrazovanjem radnika, a potom prelazi na Filozofski fakultet u Beogradu, gde radi kao asistent na predmetu Opšta sociologija. Na Filozofskom fakultetu ostao je sve do 1975. godine, kada je udaljen sa Fakulteta zajedno sa još sedmoro nastavnika. Posle petogodišnjeg čekanja na berzi rada, Popov je 1981. godine postavljen za v.d. upravnika Centra za filozofiju i društvenu teoriju, u kome se zapošljavaju izbačeni profesori Filozofskog fakulteta. Centar potom postaje samostalan Institut za filozofiju i društvenu teoriju Univerziteta u Beogradu, u kome je Popov proveo najveći deo svog radnog veka.

Bio je inicijator obnavljanja Jugoslovenskog udruženja za sociologiju (JUS) 1982. godine i bio jedan od njegovih poslednjih predsednika. U časopisu Praxis jedno vreme je bio sekretar redakcije i više godina član Upravnog odbora Korčulanske ljetne škole, 1974. godine su obe institucije – Praxis i Korčulanska škola – ukinute pod pritiskom vlasti. Kao član peticionaškog pokreta i pokreta za podršku poljskom pokretu Solidarnost, bio je uhapšen i prekršajno osuđen na kaznu zatvora od 25 dana. Jedan je od osnivača Udruženja za jugoslovensku demokratsku inicijativu (UJDI) 1989, prve demokratske političke organizacije u Jugoslaviji.

Bio je predsednik Republikanskog kluba i član Glavnog odbora Građanskog saveza Srbije. Bio je pokretač i dugogodišnji glavni urednik “Republike”, glasila građanskog samooslobađanja. Dobio je i nagradu za novinarstvo međunarodne organizacije novinara SEEMO i proglašen je Vitezom poziva.

Za unapredenje kulture ljudskih prava koju dodeljuje Beogradski centar za ljudska prava dobitnik je nagrade “Konstantin Obradović”, a dobitnik je i nagrade “Desimir Tošic” za 2009. godinu za najuspešniju seriju tekstova objavljenih u štampanim i elektronskim medijima. U penziju je otišao krajem 2003.

Objavio je knjige Contra fatum: (slučaj grupe profesora Filozofskog fakulteta u Beogradu), Sukobi: društveni sukobi – izazov sociologiji, Jugoslavija pod naponom promena, Srpski populizam : Od marginale do dominantne pojave, Republikanac, Iskušavanja slobode: Srbija na prelazu vekova, Kako smo dospeli dovde. Priredio je dvotomni zbornik tekstova “Srpska strana rata – trauma i katarza u istorijskom pamćenju”.