O bezgrobniku i krvi

Čiča se ukazivao na najrazličitijim mestima, izvesnu prevagu, nakon partizanske ofanzive na uspešnoj tribini protiv rehabilitacije, u petak su odneli četnici: izašla je knjiga Pere Simića sa sve audio verzijom Dražine odbrane; bivši Tadićev savetnik (“Gibanica mora da se uvrsti u protokol, francuski konjak služiti u 'unučićima'!”) Bojan Dimitrijević kazao pred Sudom da je Draža za Nemce bio vođa pokreta otpora; policija ispred Suda u Timočkoj znakovito raspravljala samo sa partizanima. Žene u crnom poručile predsedniku države da se odrekne svoje četničke prošlosti

Ratni zločinac Dragoljub Draža Mihailović, komandant poražene koljačke soldateske u otadžbini, ponovo se smestio u srbijanske medije, takoreći u 3D formatu, promocijom knjige Pere Simića potresnog naslova “Draža – Smrt duža od života” i jednako dramatičnim poveravanjem Bojana Dimitrijevića, četničkog istoričara iz kabineta Borisa Tadića, pred rehabilitacionim sudom.

Uz Simićevu knjigu će se za 400 dinara valjati i disk sa audio zapisom Dražine odbrane na sudu 1946. Besedili autor i Matija. Pred Sudom u Timočkoj verbalno su se sukobili levičari i mladi četnici, skandirajući, između ostalog, jedni drugima “Ustaše, ustaše!”. Za relevantnu prognozu sudske sudbine streljanog ratnog zločinca postarali su se policajci koji su se – obratimo pažnju – svađali samo sa anarhosindikalistima i komunistima, antifašistima, lupetajući da je njihov skup zabranjen (morali su da im čitaju Zakon). Između demonstranata svoje stavove su na transparenntima istakle Žene u crnom – nova je poruka upućena Tomislavu Nikoliću od koga se traži da se odrekne svoje četničke prošlosti.

Ovlašćeni tumač sa jemstvom Koste Čavoškog Bojan Dimitrijević, šifrant-pripravnik za SANU, još jednom je svojim prisustvom u svojstvu svedoka pokazao sav apsurd rehabilitacionog procesa, jer se jedino tako može nazvati selektivna dodela uloga u procesu koju primenjuje sudsko veće. Dokazuje se još jednom teza koju su istakli ugledni pravnici – da, s partizanske strane – po kojoj sudije ne mogu da sagledaju sve aspekte događaja značajnih za čin rehabilitacije. Naravno, ni vrednost svedočenja i naučnu utemeljenost iznetog. Dosad nisu pozivani drugi istoričari (SUBNOR je predložio Branka Latasa i Miodraga Zečevića).

Istoričar Dimitrijević je odvalio da je “nemačka vojska tokom Drugog svetskog rata povremeno sarađivala sa partizanima, a Dragoljuba Mihajlovića su doživljavali kao vođu pokreta otpora”. Sudija je možda zaboravio, recimo, četnička klanja čitavih muslimanskih sela u istočnoj Bosni, Četvrtu neprijateljsku ofanzivu i “strateško partnerstvo” četnika i okupatora u borbi protiv partizana i civila, Dimitrijević zasigurno nije, čak ni dok je bio pritisnut savetničkim obavezama (“Gibanica mora da se uvrsti u protokol, francuski konjak služiti u 'unučićima'!”) na Andrićevom vencu. On, naprosto, laže iz gušta, gradeći ideološku karijeru istraživača, za razliku od komercijalnog Pere Simića koji, kako se sam hvali nađenim 'artijama, još ozbiljnije pristupa Draži i kama priključenijima.

Evo nas, dakle, i kod Titovog biografa koji tvrdi da nema ničeg logičnijeg od toga da sad biografizuje Dražu. “Novosti” poklanjaju čitateljstvu feljton, najavu Simićeve naučničke avanture i već na samom početku, ispod lucidnog naslova “Generala niko neće”, čitamo izmišljotonu da je Čiča Josipu Brozu na početku rata spasao život. Ali i da su Englezi Dražu 1943. “pustili niz vodu”, a da ih je sledila izbeglička vlada čija je Draža uzdanica bio. Očajava Simić i zbog neuspeha kapitalnog državnog projekta vlasti Borisa Tadića, budući da je Dražine ostatke “Titov režim tako dobro sakrio da se ni danas ne zna gde je i kako likvidiran”.

Važnije je, međutim, šta o kvalitetu izvedbe misli harizmatični tumač endemskih oblika rasuđivanja Matija Bećković: “Jedan je bio 'heroj' za koga se i dalje vezuju nostalgična sećanja, dok je drugi bezgrobnik i mučenik koji i posmrtno strada”, tužio je Matija dikcijom naslova Simićevog štiva. Tvrdi akademik da su “knjige Pere Simića neka vrsta priručnika za očiglednu nastavi i udžbenika za obrazovanje odraslih”.

Još jedan predlog za večernje škole: kame izrađivati na času Opštetehničkog.