Srbija Tema
email Pošalji prijatelju
print Verzija za štampu Plain text Samo tekst Komentari Komentara (7)

Knjiga o Šariću, mamac za neupućene u režiji CINS-a

Kokainske laži iz Mikijeve fioke

Veličina slova: Decrease font Enlarge font
Koordinator za spletke i ucene: Miki Rakić sa drugarima iz DS
Koordinator za spletke i ucene: Miki Rakić sa drugarima iz DS
Photo: Tanjug

Uprkos činjenici da su smenom načelnika kriminalističke policije Rodoljuba Milovića i iznenadnom smrću Miodraga Rakića ostali bez svojih ključnih političko-obaveštajnih pokrovitelja, obezglavljeni ostaci nekadašnjeg režima Borisa Tadića, oličeni u sprezi otuđenih državnih struktura, korumpiranog dela nevladinog sektora i njihovih medijskih eksponenata, nastavili su svoju dobro uhodanu kriminalnu delatnost. Koristeći neodlučnost, a po svemu sudeći i nemoć aktuelnih vlasti da se odlučnije obračunaju sa nasleđenim kancerom instaliranim u sami krvotok državnog sistema, preživeli Milovićevi saradnici iz policije, zajedno sa svojim sijamskim blizancima iz Specijalnog tužilaštva za organizovani kriminal, obznanili su svojevrsnu perionicu biografije Borisa Tadića, Miodraga Rakića i njihovih saradnika. U nedavno objavljenoj knjizi “Šarić – kako je balkanski kokainski kartel osvojio Evropu”, čiji je formalni autor Stevan Dojčinović, glavni urednik CINS-a, inače obaveštajno-medijskog projekta Miodraga Rakića, učinjen je jedan od, do sada, najsuptilnijih i najpodlijih pokušaja da se stvarni politički pokrovitelji “slučaja Šarić” aboliraju od svake odgovornosti, a čitav slučaj predstavi kao državni projekat Crne Gore, odnosno Mila Đukanovića i Stanka Subotića kao dežurnih fiksacija režima Borisa Tadića

Knjiga u izdanju B92: Veranov poslednji pozdrav Rakiću
Photo: Stock

U medijima najavljivana kao kruna višegodišnjeg istraživačkog novinarskog poduhvata koji je uspeo da razotkrije samu srž delatnosti balkanskog kokainskog kartela, uključujući i njegove, do kraja nikada  rasvetljene veze u politici i krupnom biznisu, knjiga glavnog urednika CINS (Centar za istraživačko novinarstvo; osnovao ga NUNS) predstavlja vešto miksovani koktel činjenica koje nisu sporne, tendencioznih interpretacija, površnih zaključaka, lažnih tragova i strateški raspoređenih izmišljotina. Tako koncipirana kompilacija Stevana Dojčinovića predstavlja dobro upakovani pokušaj da se, na jedan krajnje podli i, u osnovi, manipulativni način utiče pre svega na one, slabije upućene, delove javnosti i to kroz plasiranje unapred zadatih interpetacija samog “slučaja Šarić”, čime se u krajnjoj instanci usmeravaju i njegove dalje implikacije što i jeste krajnji cilj kako autora, tako i njegovih pokrovitelja.

Za razliku od ranijih pokušaja, u čemu su u medijskoj sferi prednjačili CINS, OCCRP i ostali eksponenti regionalne medijske mafije, u kojima je slučaj Šarić redovno predstavljan u, za široke mase, prijemčljivijoj simplifikovanoj crno-beloj verziji, Dojčinovićev pokušaj interpretacije dosta je suptilniji i metodološki kompleksnije odrađen. Za razliku od ranijih slučajeva gde je željena interpretacija predstavljana kao slagalica od svega nekoliko krupnih i svima lako razumljivih delova, Dojčinović je istu tu, unapred zadatu sliku, rastavio na stotine sitnih fragmenata od kojih je satkao svoj mozaik. Uprkos usitnjavanju sastavnih delova konstrukcije, koje je trebalo da sakrije strateške neistine, lažne tragove i iz njih izvedene pogrešne i tendenciozne zaključke, boljim poznavaocima stvarnih prilika u regionu ipak teško da mogu da promaknu ti suštinski bitni detalji.

Dečko koji se obećao Saši Ivaniću: Stevan Dojčinović, CINS piercing
Photo: Stock

Polazeći od interpretacije “slučaja Šarić” koja je skrojena u nekadašnjem kabinetu Borisa Tadića, a čiji je idejni tvorac bio pokojni Miodrag Rakić, već u samom uvodu knjige Dojčinović dosta nespretno nagoveštava svoju pravu nameru. Govoreći o potresima koji su nastali nakon prvih pojavljivanja Šarića pred srbijanskim Specijalnim sudom, autor s neskrivenom gorčinom podseća da su nakon toga usledile smene čelnika policijskih uprava, pa “čak i načelnika kriminalističke policije”. Uprkos očiglednoj činjenici da dobar deo informacija i spinova upravo dolazi od Milovića i njegovih UKP kadrova, autor ga, namenski, gotovo nigde u knjizi ne pominje kao svoj izvor informacija. Kako bi dodatno zametnuo Milovićeve tragove u ovoj priči, autor u jednoj fusnoti iznosi čak i detalj o tome kako je sa Milovićem, tokom svoje petogodišnje novinarske karijere (tokom koje je dobio čak tri novinarske nagrade, mesto glavnog urednika CINS-a, najmanje jednu internacionalnu stipendiju i zvanje predavača o istraživačkom novinarstvu!) navodno samo jednom razgovarao. Ta tvrdnja je začinjena dodatnim detaljem da je tom prilikom, zbog pitanja o izvesnom Milutinu Markoviću, Milovićevom doušniku iz podzemlja, čuveni general Papaja sa Dojčinovićem prekinuo svaki kontakt.

I dok je javno kompromitovani Milović, kao najslabija karika preživele Rakićeve mašinerije, namenski sakriven kao izvor informacija, njegov sijamski blizanac iz Specijalnog tužilaštva Saša Ivanić najčešće je citirana ličnost u knjizi. Njegove sudske eskapade praćene tendencioznim i umišljenim interpretacijama događaja, uz prećutkivanje otvorenih zloupotreba zakona i prikrivanje stvarne političke pozadine slučaja Šarić, ali i drugih slučajeva koje je vodio omiljeni tužilac iz "Rakićeve fioke", najjasniji su trag koji autora ovog pamfleta dovodi u vezu sa zločinačkim udruženjem koje su predvodili Boris Tadić i njegov prvi operativac.

Samoreklamiranje: Tviter-poruke Stevana Dojcinovića
Screenshot

Dajući svoj prikaz geneze i epiloga “slučaja Šarić”, Dojčinović je pošao od nekih neupitnih podataka vezanih za nelegalnu trgovinu narkoticima, pribavljenih uglavnom iz domaćih i stranih policijskih izvora i suđenja koja su usledila nakon akcije “Balkanski ratnik”. Detaljno opisujući uglavnom nesporne podatke iz istrage u prvih nekoliko poglavlja knjige, Dojčinović je u jednom od njih umetnuo i, do sada gotovo nepoznatu verziju priče o tome ko je zaista otkrio Šarićevu grupu. Pokušavajući da prikrije očiglednu saradnju Tadićevog režima i Šarićevog klana, Dojčinović plasira priču iz Rakićeve kuhinje medijskih laži po kojoj je Tadić, odmah nakon formiranja vlade 2008. godine formirao poseban tim koji se bavio grupom međunarodnih trgovaca kokainom. Taj tim je uspostavio tesnu saradnju sa britanskom agencijom SOCA, da bi nakon neuspeha u saradnji sa Britancima, istragu u potpunosti preuzela BIA zajedno sa tužiocima Miljkom Radisavljevićem i Sašom Ivanićem, a mentor čitavog poduhvata je, prema Dojčinoviću, bio Miodrag Rakić. Prema toj verziji priče, koja je jedna od ključnih momenata ove knjige, tim predvođen Miodragom Rakićem se za pomoć obratio američkoj Agenciji za borbu protiv narkotika (DEA) čijeg je predstavnika u Rimu navodno uspeo da šarmira i ubedi ga u važnost saradnje na ovom slučaju.

Strip-borac protiv mafije: Boris Tadić, urlator
Photo: EPA/Koča Sulejmanović

Ono što, međutim, ne pije vodu u ovoj priči jeste okolnost da, u vreme kada je srbijanski tim navodno zatražio pomoć od DEA, glavna aktivnost Šarića na teritoriji Srbije nije bila prodaja narkotika već pranje i plasman nelegalno stečenog novca. Taj novac, kao što je poznato, plasiran je uz otvoreno političko pokroviteljstvo tadašnjeg državnog vrha, iz čega je nejasno zašto bi Tadićev režim ničim izazvan sekao granu na kojoj sedi, odričući se dragocenih investicija u jeku svetske finansijske krize. S druge strane, Miodragu Rakiću i njegovim instruisanim tužiocima nije bila potrebna pomoć DEA za istragu porekla novca koji je u širokom obimu u to vreme plasiran u Srbiji. Za pokretanje istraga i njihovo efektivno sprovođenje u to vreme je bila potrebna jedino politička dozvola Borisa Tadića i Miodraga Rakića kao šefa njegovog kabineta i koordinatora Biroa sa saradnju službi bezbednosti.

Za razliku od pervertirane verzije nastale u Rakićevoj mentalnoj fioci, domaći i inostrani obaveštajni izvori ukazuju da je istraga protiv Šarića pokrenuta upravo na zahtev DEA i posle pritiska na srpske vlasti od strane zvaničnog Vašingtona. DEA je na “balkanske ratnike” nabasala prateći tokove krupnih isporuka kokaina iz Latinske Amerike, pre svega onih namenjenih Evropi i Južnoj Africi u kojoj se u leto 2010. godine održavalo svetsko prvenstvo u fudbalu. To je uostalom i bio ključni razlog zbog kojih su Tadić i saradnici, silom prilika i na svoju štetu, morali da se odreknu svog dotadašnjeg najpoželjnijeg poslovnog partnera.

Razumeo naredbu: Dojčinović, lovac na Đukanovića i Subotića
Izvor: Facebook

Nakon što je čitava, dobro uhodana šema, otkrivena, ključni zadatak Tadića i njegovog duboko kompromitovanog okruženja postala je kotnrola dalje istrage čiji je osnovni zadatak bilo sprečavanje otkrivanja bilo kakvih veza između tadašnjeg političkog vrha Srbije i Šarića. U tu svrhu tužiocu Saši Ivaniću dat je zadatak da tokom istrage, ne birajući sredstva, “slučaj Šarić” predstavi kao državni projekat Crne Gore i Mila Đukanovića u koji je po svaku cenu morao biti involviran i Stanko Subotić kao neprijatelj broj jedan tadašnjeg srbijanskog režima. Tako se i moglo dogoditi da istraga, baš kao i Dojčinovićeva knjiga, ne dosegne do političkih pokrovitelja Šarićevih poslovnih poduhvata u Srbiji.

Zanimljivo je i to što je tokom istrage o pranju Šarićevog novca u Srbiji, čiji iznos zapadne obaveštajne službe procenjuju na preko dve milijarde evra, Saša Ivanić uspeo da prikupi “dokaze” za svega 22 miliona evra. Do danas je, međutim, ostalo nerazjašnjeno gde je nestao ostatak od 1,9 milijardi evra i kako su Saši Ivaniću promakla najkrupnija Šarićeva ulaganja u Srbiji, poput učešća u izgradnji univerzitetskog naselja Belvil, inače partnerskog projekta države i tajkuna Miroslava Miškovića. Zanimljivo je da celokupni iznos navodno opranog novca do kojeg je tužilaštvo uspelo doći ne nadmašuje iznos jedne neupitno legalne transakcije koju je Šarić obavio prodajom “Štampa sistema” nemačkom koncernu WAZ.

Dojčinovićeva meta: Milo Đukanović
Photo: EPA

Svesno previđajući činjenicu da je Šarić u vreme akcije “Balkanski ratnik” živeo u Srbiji i imao srpsko državljanstvo, što jasno ukazuje i na fokus njegovih ulaganja kao i središte njegove poslovne imperije, Dojčinović je u svojoj knjizi otvoreno optužio Crnu Goru i njenog premijera Mila Đukanovića za saradnju sa Šarićima i navodnu opstrukciju i neučestvovanje u istrazi čitavog slučaja. Prećutkujući činjenicu da je veliki broj hapšenja obavljen upravo u Crnoj Gori, kao i da je najveći deo podataka i izveštaja o Šarićima sačinjen u toj zemlji, Dojčinović je upravo Crnu Goru označio kao sigurni raj i utočište za kriminalce. Kao ključni dokaz za tu tvrdnju poslužile su mu informacije o imovini koju porodica Šarić poseduje u toj zemlji, kao i informacije o poslovanju Šarićeve legalne firme “Lafino Trade” koja je imala depozite u crnogorskoj Prvoj banci, čiji je vlasnik brat premijera Đukanovića. Činjenica da svi depoziti Šarićeve legalne firme u Prvoj banci daleko ispod iznosa koji je ta firma zaradila u transakciji sa grupom WAZ, kreatorima malicioznih optužbi iz Beograda nije previše zasmetala prilikom plasmana ovih ciljano navođenih laži.

Večiti krivac: Stanko Subotić
Photo: Stock

Pored pokušaja da se čitaocima predstavi spinovana verzija otkrića Šarićevog klana i plasira priča o Crnoj Gori kao državi raju za kokainski kartel, treći zadatak Stevana Dojčinovića bilo je dovođenje u vezu Stanka Subotića sa prljavim novcem koji se vezuje za Šariće. Silovanjem zdravog razuma i činjenica uz prećutkivanje svih onih dokazanih i dokumentovanih primera najgrubljih zloupotreba koje su sprovodili čelnici kriminalističke policije i Specijalnog tužilaštva, glavni urednik Rakićevog medijskog projekta učinio je sve što je mogao ne bi li ispunio postavljeni zadatak.

Ponavljajući već viđeni obrazac tendencioznog zaključivanja karakterističnog za CINS i tzv. novinare iz OCCRP-a, autor Subotića kao temu u početku nameće dosta stidljivo, mestimično i sugestivno ga dovodeći u veštačku vezu sa Šarićima. Tako je Subotić, primera radi, u knjizi prvi put pomenut kao neko ko je, pored niza drugih imena, poput Šarića, takođe imao firmu koja je osnovana u ofšor zoni u američkoj državi Delaver. Da bi se tako proizvoljno uspostavljena veza između Subotića i Šarića dodatno ojačala, što je valjda novi doprinos istraživačkom novinarstvu od strane više puta nagrađivanog autora “istraživača”, posredni dokaz njenog postojanja pronađen je u podatku da je beogradska firma “LLP Intermark”, u kojoj 10 procenata vlasničkog udela poseduje Šarićeva sestra Danijela, za jedan od nekoliko klubova koje ta firma ima, od Subotićeve kompanije “D-trade” iznajmljivala poslovni prostor u centru Beograda. Sledeći “istraživačku” logiku glavnog urednika CINS-a, lako bi se moglo dogoditi da je neko iz familije Šarić, slučajno ili ne, bar jednom otvorio sajt te organizacije, što bi neminovno vodilo u zaključak o povezanosti Rakićevog medijskog projekta i kokainskog novca.

Kako je u slučaju CINS-a izvesnije da taj, svakako prljavi, novac ipak dolazi iz nekog drugog izvora, jasno je zbog čega Dojčinović nije odoleo da u nastavku svoje sage o kokainu i novcu pomene čuvenu sramnu izjavu Miodraga Rakića koji je, nakon povratka Subotića u Srbiju, pozvao nadležne organe da se pozabave ispitivanjem veza između Subotića i Šarićevog novca.

Otvorili fioku za CINS: Boris Tadić i Miki Rakić
Photo: kurir-info.rs

Dojčinović je, međutim, prećutao postojanje javno dostupnog dokumenta koji svedoči da su Rakić i njegovi istražitelji takav zahtev uputili švajcarskim organima još u maju 2009. godine, punih pet meseci pre akcije “Balkanski ratnik”, tražeći od švajcarskog tužilaštva da ispita navode da Subotić pere novac braće Šarić. I umesto da švajcarskim kolegama pošalje zvaničnu zamolnicu i obećane dokaze, Rakić je sav teret istrage svalio na švajcarske organe koji su, po službenoj dužnosti, preduzeli gotovo dvogodišnju detaljnu istragu i zaključili da Subotić nema baš nikakve veze sa Šarićevim poslovima, o čemu su izdali i odgovarajuću potvrdu. Još zanimljivije je to što se, ničim potkrepljena, Rakićeva lažna prijava protiv Subotića dogodila u vreme kada su Šarićeva ulaganja u Srbiji dostizala svoj vrhunac.

Plaćeni pamflet: Knjiga za medijsku mafiju
Izvor: Facebook

U opsesivnoj potrazi za bilo kakvim dokazima o umišljenoj vezi između Subotića i Šarića, Dojčinović je pomenuo još jedan zanimljiv podatak o Subotićevom motoru koji je navodno pronađen u jednoj od Šarićevih vila u Novom Sadu. Selektivno baratajući serviranim mu informacijama, višestruko nagrađivani novinar istraživač nije uspeo da dođe do, takođe, lako dostupnih prijava koje su Subotićevi advokati podneli protiv NN lica iz bezbednosnih službi Srbije, u kojima se između ostalih navode krađa i nezakonita otimačina većeg broja vozila i motocikala u Subotićevom vlasništvu. Kako funkcionišu mehanizmi podmetanja lažnih dokaza i kreiranja montiranih optužnica, Dojčinović bi najbolje mogao da sazna ukoliko bi se detaljno pozabavio montiranom optužnicom protiv Subotića ili, recimo, “slučajem Oparica” u kojem je porodica bivšeg kandidata za direktora policije postala žrtva policijskih intriga i podmetačina.

U red takvih podmetačina spadaju i dva ključna “dokaza” koje je Dojčinović naveo kao potporu Rakićevoj tezi o vezama između Šarića i Subotića. Prvi od tih dokaza svodio se na navodnu informaciju iz tajnog dopisa koji je američka DEA uputila Federalnoj policiji Argentine u septembru 2009. godine, a u kojem navodno stoji da je osoba sa imenom Stanko Subotić član Šarićeve kriminalne organizacije. Zanimljivo je da DEA nije odgovorila na zahtev za potvrdu identiteta te osobe, a još zanimljivije je to što je reč o jedinom dokumentu čiju fotografiju Dojčinović, CINS i OCCRP nikada i nigde nisu objavili iako tvrde da su dokument fotografisali. Da je reč o potpunoj izmišljotini svedoči i samo saznanje da je reč o moćnoj američkoj agenciji koja bi se, da je zaista imala takva saznanja, odavno pobrinula da Subotić za nešto takvo i odgovara.

Dojcinović je i njene tekstove uvrstio u svoju knjižicu: Miranda Patrucić, sex investigator
Photo: Facebook

Kao šlag na torti konstrukcija Miodraga Rakića koje su plasirane u knjizi Stevana Dojčinovića došlo je i “otkriće” OCCRP o navodnom kolateralu koji je Šarićeva kompanija “Lafino Trade” položila kao garanciju za kredit koji je Subotićeva kompanija "San Investment" podigla od crnogorske Prve banke. Pored činjenice da Subotićeva firma nikada nije podigla kredit koji je bio pokriven Šarićevim depozitom, zanimljivo je da je navodni kolateral prebačen 2008. godine kada je Subotić, zbog poternice iz Srbije, bio van Crne Gore i nije efektivno kontrolisao svoje kompanije u regionu. Ono što se u to vreme događalo u kompaniji Futura plus (u kojoj je besomučno pljačkana njegova imovina), ali i u nekim bankama u regionu kod kojih su Subotićeve firme bile klijenti, jasno ukazuju na brojne zloupotrebe, koje su Subotiću tendenciozno i bez osnova bile pripisivane.

Međutim, čak i da je sporni kolateral zaista i postojao, trebalo bi naglasiti da je reč o jedinoj legalnoj Šarićevoj firmi koja je u to vreme nesmetano poslovala kako u Srbiji, tako i u Crnoj Gori i koja je imala poslovne odnose čak i sa nemačkom komapnijom WAZ. Iako legalnost takve jedne transakcije ni na koji način ne bi bila upitna, činjenica je da do nje ipak nikada nije došlo što bi Dojčinović i njegove kolege iz OCCRP lako mogli da utvrde ukoliko su zaista iole vični istraživačkom novinarstvu. Ukoliko nije reč samo o još jednom u nizu falsifikata, štimovani bankarski izveštaj, čiju su kopiju pokazali novinari OCCRP a Dojčinović je preuzeo u svojoj knjizi, predstavljao je pokušaj same banke da knjigovodstvenim manipulacijama ispravi neregularnosti u vođenju potraživanja svojih klijenata na šta Subotić ni na koji način nije mogao da utiče i za šta svakako nije odgovoran. Taj štimovani izveštaj još manje može da predstavlja dokaz o poslovnim vezama između Šarića i Subotića.

Iznošenjem, kako je i sam autor na svom tviter nalogu naveo, "tajne Mikijeve fioke”, Dojčinović je otkrio stvarni cilj i namenu svoje knjige. Abolicija političkih zaštitnika Šarićevog biznisa iz vrha Tadićevog režima, uz istovremenu aboliciju onih koji, po političkom nalogu, te veze nisu istražili iako je to bila njihova zakonska obaveza (pre svega Rodoljuba Milovića, Miljka Radisavljevića i Saše Ivanića) uz istovremeno plasiranje loše konstruisane fikcije o Šariću kao državnom projektu Crne Gore, predstavljaju lajtmotiv ovog pamfleta. Uprkos svojim javno deklarisanim pretenzijama, u potrazi za serviranom mu "istinom" iz Mikijeve fioke, višestruko nagrađivani autor knjige propustio je samo jedno: da utvrdi šta je zaista istina!

star
Oceni
3.24
Ostali članci iz rubrike Tema
Tagovi