Srbija
email Pošalji prijatelju
print Verzija za štampu Plain text Samo tekst Komentari Komentara (144)

Mračna prošlost, neslavna sadašnjost

Kontinuitet srpskog fašizma

Veličina slova: Decrease font Enlarge font
Smaknuće u Beogradu: Nacisti na delu
Smaknuće u Beogradu: Nacisti na delu
Photo: holokaust.rs

Država kao temelj ljudskog društva i nacija kao izvršni organ u ovoj devijantnoj smernici, samo su potvrda kontinuiteta fašizma u Srbiji od vremena njegovog začetka između dva svetska rata, pa do današnjeg dana. Fašizam u Srbiji danas se u velikoj meri ispoljava i istovremeno prepoznaje u svojevrsnoj, novoj, formi novogovora. Pošto fašizam proističe iz kolektivnog nesvesnog, izvesne lingvističke navike samo su jedna od do nakaradnosti izvitoperenih senki koje ga prate. Zaparloženom umu, ali i duši, prosečnog građanina Srbije, baštinicima fašističkog ludila nije bilo teško da podmetnu i nametnu, proizvod svog degeneričnog lingvističkog inženjeringa. Po vokaciji Srbi, po političkoj odrednici navodno konzervativci, a svakako više zagovornici autoritativnog nacionalizma, samooptočeni bukagijama Lebensborna i Lebensrauma fašisti vešto koriste lažne mitove i slične ciklične obmane večito ih reciklirajući u srazmeri koju zahteva fašizam vulgaris u skladu sa aktuelnim vremenom, odnosno događajima. Pored toga, potčinjenost, bilo kome ili čemu pa i fašističkom pokretu ili ideologiji, proizvodi potrebu da potčinjeni nekoga mrzi, međutim najčešće mrzi onog pogrešnog

"Naša je dužnost da ga razotkrijemo i da pokažemo prstom na svaki njegov primer, svakoga dana, na svakom mestu na svetu. Sloboda i oslobođenje zadaci su kojima nikada nema kraja". (Umberto Eko)

U savremenoj Srbiji fašizam je rasprostranjena i politički prihvatljiva i u društvu etablirana pojava koja se ispoljava u formi ekstremnog oblika nacionalizma podcrtanog despotizmom i prijemčivim fanatizmom koji se u Srbiji, kao multietničkoj sredini, manifestuje kroz etničku, rasnu, versku, a u poslednje vreme sve više i kroz političku i seksualnu netoleranciju. U tu svrhu, veliki broj društvenih činilaca, neretko i sama država, sistematski i metodično nastoje da relativizuju kako srpski fašizam kroz istoriju, tako i egzistirajuće modernizovane i preobučene nove političke i parapolitičke pokrete i grupe koji se na osnovu svojih reči i (ne)dela mogu svrstati u fašističke. Ovakvoj klimi u društvu, u velikoj meri je doprinela revizionistička politika u odnosu na pojedine vojno-političke pokrete iz Drugog svetskog rata, koji su prema istorijskim činjenicama bili u službi okupatorskih snaga i fašizma uopšte, a pod providnim plaštom srpskog patriotizma. Slična, ili ista, politika nastavlja se kroz ponuđeni Nacrt zakona o vraćanju oduzete imovine i obeštećenju, a kojim se uređuju uslovi, nаčin i postupаk vrаćаnjа oduzete imovine i obeštećenjа zа oduzetu imovinu kojа je nа teritoriji Republike Srbije primenom propisа o аgrаrnoj reformi, nаcionаlizаciji, sekvestrаciji, kаo i drugih propisа, nа osnovu аkаtа o podržаvljenju, posle 9. mаrtа 1945. godine oduzetа od fizičkih i određenih prаvnih licа i prenesenа u opštenаrodnu, držаvnu, društvenu ili zаdružnu svojinu.

Srspki sluga nacističkog okupatora: Milan Nedić
Srpski sluga nacističkog okupatora: Milan Nedić
Photo: Stock


Nekada nedićevci, ljotićevci, četnici i slični, danas - obrazovci, vacićevci, naši, "patriote", "porodični ljudi"... Razni mojići i lučići. Onomad je kao centralna agenda srpskih fašističkih trabanata slovio antikomunizam, sada je to - antievropeizam, a u oba slučaja - rasizam i antijevrejstvo. I onda i sad, srpski kvislinzi služili su stranim činiocima u omalovažavanju i uništenju osnovnih ljudskih prava pojedinca i demokratskih vrednosti, a sve u cilju sprečavanja civilizacijskog progresa srpskog društva, uopšte. Pre više od šest decenija ovi srpski serventi podmetnuli su se pod gazdu iz srca evropskog kontinenta dok su sadašnjeg patrona, po svemu sudeći, našli na malo udaljenijem mestu, tamo daleko,  na istoku.

Država kao temelj ljudskog društva i nacija kao izvršni organ u ovoj devijantnoj smernici, samo su potvrda kontinuiteta fašizma u Srbiji od vremena njegovog začetka između dva svetska rata, pa do današnjeg dana. Fašizam u Srbiji danas se u velikoj meri ispoljava i istovremeno prepoznaje u svojevrsnoj, novoj, formi novogovora. Pošto fašizam proističe iz kolektivnog nesvesnog, izvesne lingvističke navike samo su jedna od do nakaradnosti izvitoperenih senki koje ga prate. Zaparloženom umu, ali i duši, prosečnog građanina Srbije, baštinicima fašističkog ludila nije bilo teško da podmetnu, i nametnu, proizvod svog degeneričnog lingvističkog inženjeringa. Po vokaciji Srbi, po političkoj odrednici navodno konzervativci, a svakako više zagovornici autoritativnog nacionalizma, samooptočeni bukagijama Lebensborna i Lebensrauma fašisti vešto koriste lažne mitove i slične ciklične obmane večito ih reciklirajući u srazmeri koju zahteva fašizam vulgaris u skladu sa aktuelnim vremenom, odnosno događajima. Pored toga, potčinjenost, bilo kome ili čemu pa i fašističkom pokretu ili ideologiji, proizvodi potrebu da potčinjeni nekoga mrzi, međutim najčešće mrzi onog pogrešnog.

Žrtve nacizma: Deca
PHOTO:Der Spiegel


Mnogi činioci u srpskom društvu uprkos svojoj endemskoj traljavosti euporično i euforično rade na kontinuiranom procesu zanemarivanja istorijskih činjenica. Svako društveno uređenje proizvodi različit oblik fašizma. Indolentan stav, povremeno i otvorena naklonost, gotovo svih srpskih vladajućih garnitura od kraja osamdesetih godina prošlog veka pa sve do danas, glede ekspanzije različitih neofašističkih grupa u Srbiji i porastu fašizma u društvu, najbolje se ogleda u činjenici da se i pored bezbroj dokaza o njihovom delovanju u cilju osporavanja ustavnog poretka i ugrožavanju bezbednosti građana Srbije ali i same države, niko nije video za shodno da se njihov rad zabrani i odgovorni pojedinci nađu iza rešetaka. Naravno, nije potrebna posebna moć dedukcije kako bi se shvatilo da ovakav razvoj događaja nije tek puka slučajnost. Posve je očito da su pojedini akteri u srpskom društvu odavno ispunili tzv. "fašistički minimum" o kojem je pisao nemački filozof i istoričar Ernest Nolte, odnosno opravdali da se nazovu fašističkim.

Ipak, najviše zabrinjava što su mnoge neofašističke grupe i organizacije u Srbiji vrlo brzo, u nekoliko poslednjih godina, iskoračile iz subpolitičkog delovanja u legitimnu političku trku, a zahvaljujući svojim domaćim i inostranim mentorima koji su osetili trenutak za takav korak, ohrabreni i potpomognuti od strane nemoćnih nadležnih državnih organa i zakona koji im se više ne mogu, a sve više i ne žele suprotstaviti. Kao i njihovim istomišljenicima iz Hitlerove Nemačke i ovdašnji nacionalisti u osnovi svojih opskurnih proglasa, programskih načela i sličnih "dokumenata", nedvosmisleno ističu dа je njihov cilj stvаrаnje "nаcionаlne držаve" kаo temeljа i otelotvorenjа zаjedničke volje svog nаrodа.

Pored ostalog, tipičan srpski fašista insistira prvenstveno na nacionalnoj konzervativnoj tradiciji, odnosno kultu tradicije, uopšte. Samim tim, u načelu odbacuju modernizam i ophrvani su strahom od različitosti i nečega novog. Neslaganje sa uvreženim mišljenjem (najčešće onim koje sami nameću) smatraju za izdaju, opsednuti su raznim, najčešće infantilnim, teorijama zavere, a koje su navodno uperene protiv naciona kojem pripadaju. Iracionalni u sagledavanju vremena u kojem žive, prepuni su induvidualnih i socijalnih frustracija - najčešće zapaćenih zbog ličnog osećaja manje vrednosti i poniženosti u odnosu na svoje percipirane neprijatelje. Njihov prezir prema slabijim članovima u društvu, rezultat je upravo pomenutih frustracija.

Stratište iz Drugog svetskog rata: Logor "Banjica" u Beogradu
Photo: logorbanjica.mediana.se


Iz negativne društvene klime proizilaze i neminovne konsekvence u odnosu srpske države i njenih građana prema antifašističkom nasleđu i shvatanju antifašizma, uopšte. Ove, 2011. godine, Međunarodni dan borbe protiv fašizma i antisemitizma u Srbiji je obeležen više nego skromno, može se reći u skandalozno zanemarljivom obliku, naročito meri.

Pomenutim povodom, nevladina organizacija Žene u crnom i umetnička asocijacija Art klinika iz Novog Sada, u Srebreničkoj ulici u Beogradu izveli su simboličnu akciju "Prelazimo prag", kojom su podsetili na zločin u Srebrenici 1995. godine. Na porast nacističkih ideja u Srbiji, upozorio je i vojvođanski ombudsman. "Sa zabrinutošću upozoravamo da se, preko delovanja raznih grupa i organizacija, u društvu obnavljaju nacističke ideje. Uznemirujuća je činjenica da ove ideje nalaze plodno tle i među mladim ljudima", navodi se u saopštenju ombudsmana povodom 9. novembra, Svetskog dana borbe protiv fašizma i antisemitizma.

Svetski dan borbe protiv fašizma i antisemitizma, obeležava se u znak sećanja na 9. novembar 1938, odnosno na Noć pogroma (neki koriste i eufemističan izraz Kristalna noć) kada je, u organizaciji nacističkih vlasti u Nemačkoj, izvršen pogrom nad Jevrejima.

Nasilje koje se dogodilo na nemačkim ulicama i trgovima 9. novembra 1938. označilo je početak državno organizovanog, pravno legitimisanog i javno podržanog progona Jevreja koji je završen ubistvom šest miliona nedužnih muškaraca, žena i dece. U pogromu je oštećeno i uništeno oko 1574 sinagoga (skoro sve koje su postojale u Nemačkoj), mnoga jevrejska groblja, više od 7.000 jevrejskih radnji, i 29 velikih trgovina. Više od 20.000 Jevreja je uhapšeno i odvedeno u koncentracione logore, dok je nekolicina je prebijena na smrt. Broj ubijenih Jevreja nije sa sigurnošću utvrđen, ali procene variraju od 36 do oko 200 tokom dva dana nemira. Najčešće se govori o brojci od 91. žrtve. Nekoliko dana pre Noći pogroma, petka 28. oktobra, 1938, predhodila je svojevrsna uvertira, kada je oko 17.000 Jevreja bez upozorenja okupljeno u sred noći i deportovano iz Nemačke u Poljsku.

Noć pogroma smatra se simboličnim početkom holokausta u kojem je stradalo 6 miliona Jevreja.

 

star
Oceni
4.44
Ostali članci iz rubrike Srbija
Tagovi